Vogels vliegen op
naar vreemd geworden takken. De zon
hangt laag. De tijd bewijst zich en
plukt loof, bederf - de vruchten
van zichzelf, maar steeds opnieuw en
anders. Geen jaar is vergelijkbaar
met een ander jaar, tenzij door
weglating, verzwijgen. Elk seizoen is
slechts zichzelf en al wat
namen draagt ontsnapt. Zodat er
enkel deze herfst is en dat maar
voor heel even. Zoals de rook
boven het brandend loof meteen
verwaait. Zoals de straten amper nat zijn
na een bui.
Uit: Erik Spinoy – De Jagers in de sneeuw. Antwerpen: © Manteau, 1986. Vertaling via lyrikline.org.
(Uitgelichte foto: ‘It was raining’ – 360around, CC BY 2.0)
Laat een reactie achter