De tenniswereld moet het zo langzamerhand gaan doen zonder enkele langdurige smaakmakers: Stan Wawrinka met zijn fantastische enkelhandige backhand is aan zijn afscheidstournee bezig evenals de altijd spectaculaire en vrolijke Gaël Monfils. Daarnaast denken we met weemoed terug aan andere fantastische backhands (in dit eerdere artikel meer hierover), zoals van Richard Gasquet en Dominic Thiem die inmiddels hun racket aan de wilgen hebben gehangen.
Gelukkig zijn er zeker nog een aantal creatievelingen op de tennisbaan te vinden. Een tamelijk clownesk geval is Corentin Moutet, de Fransman die over een ongeëvenaard balgevoel beschikt, maar zijn wisselvalligheid, opvliegende karakter en gebrek aan echte power zorgen ervoor dat hij niet structureel indruk maakt. Dit laatste lijkt steeds minder te gelden voor Alexander Bublik, de alleskunner uit Kazachstan. De goedlachse Bublik kan wel kiezelhard slaan, maar combineert dit met zeer verrassende dropshots, fenomenale (stop)volleys en tot wanhoop stemmende onderhandse opslagen. Hij is inmiddels doorgedrongen tot de top 10 van de wereldranglijst en weet steeds vaker een constant niveau te bereiken, waardoor hij ook in langere toernooien – waar het eerst vaak snel mis ging – een geduchte tegenstander is.
Genieten van Lorenzo Musetti
Maar de tennisser die op dit moment het meest in aanmerking komt voor de titel ‘meest artistiek’ is zonder twijfel Lorenzo Musetti. De Italiaan (geboren in 2002) is het laatste jaar echt doorgebroken. Een partij met Musetti levert altijd een paar schitterende punten op en daarom is een korte samenvatting kijken altijd genieten. In het begin van zijn loopbaan dacht ik zelfs dat hij het belangrijker vond om mooie ballen te spelen dan te winnen of effectief te spelen. Wat dat betreft lijkt hij op zijn landgenoot en voorganger, Fabio Fognini, maar die verdient dit predicaat toch een stuk minder, door zijn hautaine houding en het feit dat hij regelmatig wedstrijden liet lopen (maar wel het prijzengeld opstak uiteraard).
Musetti lijkt zijn speelstijl het laatste jaar te hebben aangepast. Ik zie een iets andere service beweging waarmee zijn opslag meer een wapen is geworden. Daarnaast lijkt hij nog eerder goed voor de bal te staan. Ook mentaal oogt hij net wat scherper en rustiger. Dat laatste komt naar eigen zeggen ook door de geboorte van zijn zonen in 2024 en 2025. Bij elkaar zijn deze verbeteringen wellicht kleine details, maar die kunnen een flink verschil maken in de tennistop.
Verder is Musetti gewoon een publiekstrekker die je het gunt: technisch begaafd, creatief, maar geen arrogantie of rare maniertjes om de tegenstander of publiek af te leiden of te jennen. Zijn backhand is ook om te smullen; het is lastig te raden wat hij ermee uit de hoge hoed tovert. Ik ben zelf nog wel enigszins bezorgd om zijn fysieke uithoudingsvermogen. Op de Australian Open begin dit jaar ging het helaas mis in de kwartfinale. Hij stond Novak Djokovic, ‘Mister Australian Open’ (10 zeges), twee sets lang flinke tennisles te geven, totdat het noodlot toesloeg en hij in de derde set moest opgeven. Ook op Roland Garros 2025 ging het mis, toen hij zelfs tot de halve finales kwam, waarin hij gelijk opging met Carlos Alcaraz, maar een liesblessure gooide roet in het eten.
Improviseren met Ons Jabeur
Bij de dames mis ik vurig de Tunesische Ons Jabeur. De partijen in de top zijn echt van hoog niveau, maar het is toch vooral hard slaan vanaf de baseline. Jabeur moest op Wimbledon 2025 opgeven met ademhalingsproblemen en sindsdien is het op de tennisbaan stil. Een aantal maanden geleden gaf ze aan dat ze mentaal in een moeilijke periode zit. De doorgaans goedlachse Noord-Afrikaanse (31) verloor haar plezier in het tennis en kampte met een depressie. Gelukkig beweerde ze dat ze nog niet toe is aan een tennispensioen. Niet lang daarna kwam ze met een stuk beter nieuws: in april 2026 verwacht ze een kind, dus het lijkt me erg afwachten of en wanneer we Jabeur weer op de baan kunnen verwachten. Hopelijk heeft het dezelfde uitwerking als bij Musetti.
Maar laten we vooral stilstaan bij de attractiviteit van Jabeurs’ tennis.
Haar eigen spel lijkt haarzelf soms ook te verrassen, zo doorspekt van improvisatievermogen is het. Haar dropshots zijn soms fantastisch gecamoufleerd en daarmee een uitstekend wapen. Maar ze kan ook uit allerlei onmogelijke hoeken nog prachtige ballen en passeerslagen slaan, zodat ze met regelmaat terug te vinden is bij het ‘shot of the day’.
Jammer genoeg heeft Jabeur het zoet van een overwinning van een Grand Slam toernooi nog niet mogen smaken: drie keer was ze er erg dichtbij. In 2022 stond ze in de eindstrijd van de US Open, maar vooral haar verloren finales op Wimbledon in 2022 en 2023 doen me wel een beetje verdriet. Ze was destijds op de toppen van haar kunnen en niemand leek de stijlvolle Tunesische met haar verfijnde touch van winst af te kunnen houden. Zeker haar nederlaag in 2023 was verrassend, tegen de ongeplaatste Tsjechische Markéta Vondroušová.
Ik hoop dat Jabeur dit jaar nog haar rentree kan maken, al houd ik rekening met andere scenario’s. Overigens zie ik Jabeur met haar kwaliteiten ook nog wel schitteren in het dubbelspel; ze zou de eerste speelster niet zijn die nog een tijdje in deze discipline doorgaat, mocht het enkelspel te zijner tijd teveel vragen. Musetti is op het moment van schrijven nog wat aan het kwakkelen (in maart speelde hij slechts 1 officiële wedstrijd), het is te hopen dat hij snel weer fris en fruitig op de tennisbaan verschijnt. Vele tennisfans zullen hun comebacks met veel gejuich ontvangen!
Bronnen:
Lorenzo Musetti
Ons Jabeur
(Uitgelichte afbeedling: Ons Jabeur tijdens Wimbledon, 2023 (foto: © Paul Dykes/Flickr)
Geef een reactie